‘Musjes zijn helemaal niet zo lief’ hoor ik in mijn hoofd, terwijl ik een puzzel aan het oplossen ben en tegelijkertijd de jonge garde mussenbende op m’n balkon zie vechten om voorrang bij de voedersilo. Acht stuks maarliefst. En slechts twee voer ingangen. Picture that.
“Musjes zijn helemaal niet zo lief”
Ik hoor mezelf hardop zeggen: “Nee, ze zijn een beetje aan het vechten om voorrang he?”
En dan gebeuren er twee dingen tegelijkertijd. Van binnen wordt het rustiger; de schok van ‘vechtende mussen’ krijgt een logische plek ‘omdat ze allemaal gewoon graag eten willen’. En mijn hoofd verdwijnt naar een van de afgelopen keren therapie, waar door een van de groten dezelfde zin uitgesproken werd. Zonder lading overigens. Het was geen letterlijk gevecht van binnen. Er was een kleine op de voorgrond die waarschijnlijk net zo goed had kunnen uitleggen wat er aan de hand was, maar het was ‘gewoon tijd voor iemand anders’. Het was meer een kwinkslag naar de therapeut om de gevallen stilte te verklaren.
Tegelijkertijd kost het altijd moeite om een dergelijke wissel tot stand te brengen en die moeite laat zich wel degelijk verklaren door de zin ‘vechten om voorrang’.
Zoals kinderen soms ‘vechten’ om voorop te staan als er rijtjes gevormd moeten worden. Om de ‘belangrijkste’ te zijn, de aandacht te krijgen, als eerste te mogen kiezen, noem het maar.
Volwassenen kunnen er ook wat van overigens, op Black Friday, bij een vergadering of de trein.
En niet te vergeten dus die mussen bij de voedersilo.
